Techniki, jakie wykorzystuje Świątynia Młodzieży Psychicznej w swoich praktykach grupowych, zasięgane są ze wcześniej już wymienionych źródeł. Większość inspiracji praktycznych Świątyni wywodzi się z okultyzmu i dekonstrukcjonizmu. Niektóre praktyki okultystyczne pochodzą wprost z działań magicznych Aleistera Crowleya i Austina Osmana Spare. Inne stanowią praktyczne zastosowanie ich teoretycznych pomysłów.
Świątynia Młodzieży Psychicznej, podobnie jak to się dzieje w sferze idei, nie nakłada na swoich członków obowiązku wykonywania konkretnych praktyk. Indywidualna inicjatywa spotyka się z uznaniem grupy. Uczestnicy Świątyni sami konstruują własne praktyki, które odpowiadają najlepiej ich cechom osobowym. Jedni wolą ćwiczenia fizyczne, inni preferują spekulacje, a jeszcze inni obrzędy grupowe. Liczy się tylko skuteczność. Im bardziej skuteczna jest dana praktyka, tym większe prawdopodobieństwo upowszechnienia jej wśród pozostałych członków grupy. Skuteczność mierzona jest w sposób para-naukowy, poprzez obserwację psychicznych i fizycznych procesów, jakie dana praktyka ma wyzwolić. Oczywiście, obserwacja ta ma charakter wielce spekulatywny, ponieważ Świątynia nie dysponuje żadnymi "obiektywnymi" metodami pomiaru skutków doświadczeń, ani też nawet nie wierzy w możliwość ich istnienia. Praktyki Świątyni mają charakter eksperymentalny i bardziej przypominają doświadczenia sztuki performance aniżeli praktyki religijne. Ponieważ jednym z celów Świątyni Młodzieży Psychicznej jest "przewartościowanie tradycyjnych systemów okultystycznych i uproszczenie ich do tego stopnia, by uzyskać najbardziej skuteczną, pierwotną i nie-dogmatyczną formę", zainteresowania Świątyni kierują się ku rytuałom inicjacyjnym "stanowiącym wspólny mianownik wszystkich religii". Według jednego z członków Świątyni, Kojota 12: "rytuały przejścia są niezwykle istotne w życiu ludzkim, ponieważ pomagają oderwać się od starych wzorów osobowych i pomagają jednostce w uzyskaniu poparcia ze strony plemienia dla jej nowej drogi życiowej" (http://www.eskimo.com/~carcosa/topy/ARedefinitionovInitiation).
Rytuały przejścia wprowadzają w świat norm i zachowań podzielanych w danej społeczności, mogą zatem równie dobrze służyć wyprowadzaniu jednostki z tej społeczności.
Praktykowane w Świątyni Młodzieży Psychicznej rytuały przejścia mają za zadanie desocjalizację jednostki, wyprowadzenie jej ze świata uznanych norm i zachowań. Stąd też rozgrywane są według różnych, arbitralnie ułożonych scenariuszy. "Rytuał jest skuteczny wtedy, gdy wytwarza w inicjowanym nową strukturę umysłu, inicjuje odmienne stany świadomości i wywołuje w inicjowanym poczucie wkraczania w nowy, fizyczny i uczuciowy próg" (http://www.eskimo.com/~carcosa/topy/ARedefinitionovInitiation).
Skuteczność tych rytuałów zdaniem Świątyni zależy od kilku czynników:
1) TAJEMNICZOŚCI - Jeśli inicjowany wie, co na niego czeka, będzie mu trudniej przekroczyć prób bez ryzykowania swoim zdrowiem fizycznym i emocjonalnym.
2) NIEUCHRONNOŚCI - Inicjowany powinien wiedzieć, że kiedy już się zdecyduje poddać inicjacji, nie ma dla niego możliwości odwrotu.
3) ZWIĄZANIA - Inicjowany musi wiedzieć, że nie będzie miał żadnej kontroli nad dziejącym się obrzędem. [...] Odzwierciedla to znikomy stopień kontroli, jaki posiada "codziennym" życiu.
4) BÓLU - [...] Inicjowany musi odczuwać ból fizyczny, by móc przekroczyć świadomość ciała. [...] Nie wolno go wszakże ranić.
5) ROZKOSZY - Dychotomia bólu i rozkoszy odgrywa bardzo istotną rolę we wprowadzaniu świadomości w bardziej duchowy stan poza ciałem.
6) ULEGŁOŚCI - W pewnym momencie rytuału inicjowany powinien zawiesić swoje emocje dotyczące przeprowadzanego rytuału, poddać się odczuciom i wznieść się ponad nie ku stanowi Ani-Ani, kiedy to wszystko odczuwa się, jakby się działo z kim innym, nie z własnym "ja".
7) ZNAKU - Po każdym rytuale powinien pozostać pewien znak na ciele i umyśle inicjowanego. Może to być rodzaj tatuażu, skaryfikacji, czy też nakłucia. Ważne jest, aby to doświadczenie zapadło w pamięć i nie zostało zapomniane.
8) UZNANIA - Po przebytym rytuale inicjowany powinien uzyskać akceptację grupy, której dowiódł własną siłę i poświęcenie" (http://www.eskimo.com/~carcosa/topy/ARedefinitionovInitiation).
Każdy zawierający te elementy rytuał znajduje uznanie w Świątyni Młodzieży Psychicznej. Rytuały Świątyni są mocno zindywidualizowane i konstruowane przez jednostki bądź grupy w niej zrzeszone. Każdy z tych rytuałów odnosi się wyłącznie do osób, które je stworzyły i nie ma mocy obowiązującej pozostałe jednostki zrzeszone w Świątyni. Jedynym obowiązującym, stałym rytuałem jest tzw. "sigil trzech płynów", praktyka wywodząca się z "magii sigili" Austina Osmana Spare'a. Oto jak przedstawia ten rytuał "Szara Książeczka":
"SIGIL TRZECH PŁYNÓW - Rytuał ten powinno się wykonywać w samotności, 23 dnia miesiąca, o godzinie 23, w spokojnym, odizolowanym miejscu. Powinno się to miejsce przystroić w sposób sprzyjający rytuałowi. Jedynym źródłem światła powinny być świece. Sigil należy sporządzać nago. Jednym z celów tego rytuału jest skupianie swojej uwagi i energii na najbardziej intensywnej fantazji seksualnej. Ażeby to uczynić, należy najpierw postanowić, jaka jest to fantazja i opisać ją na kartce papieru. Powinna ona wyzwolić w nas największe podniecenie, przyjemność i spełnienie, znajdując się poza wszelkim tabu i poczuciem winy. Ważne jest być całkowicie szczerym wobec siebie i nie pisać tego, co mogłoby się spodobać innym. Należy pamiętać, że celem tego Sigila jest urzeczywistnienie tych pragnień. Kiedy się już spisze swoje pragnienia, należy wyświęcić papier.
Dokonuje się tego przy pomocy trzech płynów ciała. Są to ślina, krew oraz męskie nasienie bądź wydzielina kobieca (OV). Na przykład, na początku zraszamy kartkę kilkoma kroplami śliny. Potem zaś, przy pomocy ostrego i czystego narzędzia, upuszczamy trochę krwi. Wystarczy niewielka ilość, a zdrowy rozsądek powinien nam podpowiedzieć, jakie metody higieny mamy zastosować. W końcu, w przyjemny dla siebie sposób, doprowadzamy się do orgazmu i pozwalamy naszemu nasieniu bądź wydzielinie nasączyć papier. W tej właśnie chwili powinniśmy skupić się nie tylko na fantazji, ale i idei Świątyni, oraz na fakcie, że dzięki temu sigilowi przybliżymy się do tego, co naprawdę chcemy. Musimy potem dołączyć do papiery trochę włosów z głowy i włosów łonowych. Pamiętajmy o tym, że te 2 rodzaje włosów i 3 płyny mogą być włączone do sigila w sposób odpowiadający myślom na nim zapisanym. Powyższe wskazówki nie powinny nas ograniczać.
Pozostawiamy sigil w bezpiecznym miejscu na noc do wyschnięcia. Następnego dnia wysyłamy go do Świątyni. Nie musicie umiejscawiać przy sigilu swojego imienia, jeśli tego nie chcecie. Wszystkie przesyłki nadsyłane do Świątyni będą utrzymywane w tajemnicy i przechowywane w zamkniętym pomieszczeniu. Aplikanci otrzymają osobistą pomoc, sugestie i wskazówki. Wykonanie 23 takich comiesięcznych rytuałów kwalifikuje aplikanta do pełnego Wtajemniczenia w Świątynię" ("Grey Book", s. 12).
"Sigil trzech płynów" stanowi zatem wymóg, na podstawie którego jednostka uzyskuje pełnoprawne członkostwo w Świątyni. Świątynia Młodzieży Psychicznej posługuje się w tej praktyce seksualnością ludzką, która jej zdaniem najsilniej określa miejsce jednostki w świecie. "Seksualność stanowi klucz, ponieważ to w obszarze seksualności najwyraźniej widać społeczne ograniczenia i zakazy. [...] Jednostka, która nauczy się wyrażać własną seksualność, z łatwością będzie rozwijała inne aspekty swojej osobowości" (http://csbh.mhr.net/~dsprague/newthr/topyis.txt). A to dlatego, że "większość mechanizmów kontrolnych społeczeństwa opiera się na poczuciu winy związanym z seksem. Łatwiej jest przez to kontrolować stłumione seksualnie jednostki, których kompleksy podatne są na oddziaływania ze strony władzy" (http://csbh.mhr.net/~dsprague/newthr/topyis.txt). Świątynia wykorzystuje zatem "swobodną seksualność jako energię, którą można skoncentrować i skierować przeciwko wszystkim mechanizmom warunkowania" (http://csbh.mhr.net/~dsprague/newthr/topyis.txt).
Świątynia wykorzystuje wiele innych praktyk i idei w swoim repertuarze. Techniki desocjalizacyjne mogą pochodzić z różnych źródeł i tradycji. Nie wszystkie z nich mają charakter seksualny, chociaż praktyki grupowe zwykle przybierają taką formę. Często magię sigili praktykuje się w grupach, podczas zrytualizowanych stosunków seksualnych. Członkowie Świątyni w trakcie aktu seksualnego koncentrują się na wybranej przez siebie idei, bądź pragnieniu, które w chwili orgazmu zapada w nieświadomość i, zgodnie z wiarą praktykujących, zaczyna żyć własnym życiem. Orgazm pełni funkcję mechanizmu programującego lub wymazującego konkretne ślady w psychice. Seksualność manifestuje się w rytuałach Świątyni Młodzieży Psychicznej na różne sposoby i niekoniecznie dotyczy w sposób bezpośredni praktyk hetero- i auto-seksualnych. Niebagatelną rolę odgrywają również sadomasochizm i fetyszyzm. Członkowie Świątyni podczas niektórych rytuałów występują w skórzanych strojach z maskami na twarzy. I chociaż praktyki te rzadko kiedy kończą się orgiami a próba bólu istotniejsza jest od seksualnego spełnienia, oczywisty jest seksualny wymiar tych praktyk. Za przykład rytuału, w którym element seksualności nie występuje w sposób bezpośredni, może służyć praktyka związania sznurem. Praktyka ta odbywa się na pustyni. Członkowie Świątyni wiążą sobie ręce jednym sznurem, a następnie mistrz ceremonii podchodzi do każdego z nich i przykłada mu nóż do gardła. Po tak zaaranżowanej próbie strachu, sznur zostaje przecięty, a uczestnicy rytuału uwolnieni. Taka symboliczna praktyka rzadko kiedy jednak znajduje uznanie wśród praktykujących. Najbardziej bowiem liczy się element dramaturgiczny. Im więcej emocji wywołuje dana praktyka, z tym większym spotyka się uznaniem. Wyróżnikiem udanego rytuału jest zawarty w nim potencjał ekscesu i transgresji. Praktyki Świątyni obejmują także całą gamę innych, poza-rytualnych technik. "Świątynia korzysta przede wszystkim z tych narzędzi, które uwrażliwiają na rzeczywistość znajdującą się w ciągłym ruchu. Służą temu rozmaite techniki, na przykład taniec, inkantacje, muzyka transowa. Wszystkie one pomagają w zdjęciu skorupy codzienności i wystawieniu naszego rdzenia na swobodną grę sił twórczych" (http://csbh.mhr.net/~dsprague/newthr/topyis.txt).
Do najczęściej wykorzystywanych przez Świątynię instrumentów, za pośrednictwem których członkowie Świątyni odwarunkowują ślady warunkowania społecznego, należą, oprócz seksualności, język i nowoczesna technologia w postaci telewizji i techniki video.
Jeśli chodzi o język, członkowie Świątyni Młodzieży Psychicznej posługują się licznymi praktykami stosowanymi wcześniej przez Aleistera Crowleya, czy Alfreda Korzybskiego. Wśród nich odnajdujemy między innymi metodę unikania mówienia najbardziej rozpowszechnionych słów, zwrotów, liter oraz praktykę mówienia słów od końca. Członkowie Świątyni wierzą, że skoro słowa strukturyzują rzeczywistość, można tę rzeczywistość zmienić poprzez manipulację językiem. Manipulacja językiem jest przede wszystkim najskuteczniejszym sposobem wprowadzania zmian do wyuczonych wzorów myślenia o rzeczywistości. Stanowi tym samym znakomitą praktykę desocjalizacyjną. Świątynia posiada także własny język, w którym niektóre wyrazy z języka angielskiego otrzymują inną wymowę, bądź ulegają zniekształceniu. W języku tym nie istnieje pierwsza osoba, ponieważ Świątynia Młodzieży Psychicznej uznaje, że w jednostce ludzkiej znajduje się wiele osobowości, których nie da się sprowadzić do poziomu "ego". Technika video służy Świątyni nie tylko w tworzeniu własnych filmów i rejestracji rytuałów. Odbiornik telewizyjny pełni często funkcję rytualnego ołtarza, a medytacja na "śnieg" telewizyjny stanowi jedną z najbardziej rozpowszechnionych praktyk Świątyni. Poza tym, technika video pozwala na podobne manipulacje z obrazem telewizyjnym, jakich można dokonywać z językiem. Przy pomocy montażu członkowie Świątyni Młodzieży Psychicznej kontrastują różne, sprzeczne ze sobą przekazy i wydobywają z nich nowy sens. Skoro zaś telewizja jest współczesnym narzędziem kontroli społecznej, fragmentacja jej języka może służyć również procesowi odwrotnemu, zgodnie z dialektyczną zasadą, że techniki socjalizacji stanowią równocześnie techniki desocjalizacji.
W praktykach Świątyni Młodzieży Psychicznej widoczna jest inspiracja przedstawioną przeze mnie wcześniej techniką "wycinankową" (cut up's) Briona Gysina i Williama Burroughsa. "Wycinanki" języka czy obrazu telewizyjnego rozbijają wyuczone poczucie oczywistości, a przez to prowadzą do zmian w ludzkim myśleniu i zachowaniu. Genesis P.-Orridge twierdzi, że technikę "wycinanek" wykorzystywać można we wszystkich dziedzinach życia. Pisze: "System kontroli jest siecią, która nas więzi i niszczy intuicyjną wiarę w siebie. Słowo, literatura towarzyszą temu procesowi. Przy pomocy "wycinanek" można rozkruszyć nabyty system wartości, a przez to otworzyć się na nowe możliwości. [...] Nasz język jest linearny. Nasze życie nie jest linearne. [...] Jednostka znajduje się w stanie ciągłych zmian. Nie ma stałego punktu, definicji, ostatecznej odpowiedzi, czy szczególnej formuły. [...] "Wycinanka" stanowi praktyczny sposób dotarcia do tego. Życie jest potokiem "wycinanek" na różnych poziomach. Jeśli to zrozumiemy, dane nam będzie również rozpoznać system kontroli" (P.-Orridge 1994, s. 18).
W praktyce Świątyni Młodzieży Psychicznej rolę "wycinanki" spełnia również rytuał. Zdaniem P.-Orridge„a, praktyki okultystyczne są to "metody rozbrajania systemu kontroli, niszczenia wyuczonych oczekiwań, pragnień i aspiracji jednostki. Stanowią odpowiednik "wycinanek" w literaturze, filmie, video i muzyce. Kulturowe metody dekonstrukcji można wykorzystywać równie skutecznie na sobie samych" (P.-Orridge 1994, s. 19). Rytuał, poprzez zaburzenie normalnego postrzegania rzeczywistości, ma służyć uświadomieniu jednostkom ich wielowymiarowości, a przez to wzbogacać ich życie o nowe, dotąd nieuświadamiane treści. Technika "wycinanek" dosłownie wycina jednostki ze społeczeństwa. Pozwala im na transgresję sensu stricte, której celem jest przekroczeniem samych siebie.

[a]     [b]     [c]     [d]     [e]     [f]         [bibliografia]