Na początku wydawało mi się, że androidyczne elektro-disco ANTHONY ROTHERA jest jakąś mistyfikacją, mało poważnym żartem, a jednak tkwiłem w błędzie. Wysoka jakość poprzednich produkcji (warto wymienić zaledwie kilka ostatnich tytułów: "Sex with the Machines" na KANZLERAMT, "Warm EP" na I220, "Redlight District" na ELEKTROLUX CZY "Trans Europa Express" na PSI49). No cóż, "bez pracy nie ma lodołamaczy", jak napisał kiedyś ostatni autentyczny poeta-schizofrenik, Jerzy Wąsik. ROTHER nie unika ciężkiej pracy, ale za to efekt jest po prostu pyszny. Prawdziwy przysmak dla zbieraczy plastikowego popu i kosmiczno-vocoderowych popisów a la C3PO w momencie profetycznego uniesienia. Niebywała lekkość, z jaką ROTHER porusza się po zdziczałych obszarach muzyki pop, świadczy o jego zdrowej, mknącej naprzód wyobraźni. Obydwie wersje wzruszająco naiwnej narracji o małych komputerowych ludzikach zamkniętych wewnątrz monitorów to prawdziwe perły elektrozrywki. Gdyby "Bajki Robotów" lub "Cyberiada" Stanisława Lema zostały kiedykolwiek zekranizowane (jak?!!), to ANTHONY ROTHER mógłby z powodzeniem zająć się ścieżką dźwiękową.