Oto głębia współczesnej minimalistycznej kompozycji w całej okazałości, muzyka która nie przestaje być świeża i aktualna mimo upływających lat i zmieniających się mód. Typowe dla Rileya serie krótkich i rozedrganych fraz saksofonu unoszą się nad bazaltowo nieruchomą powierzchnią dronu. Jak słychać, wpływ jazzu Erica Dolphy'ego czy Johna Coltrane'a na kompozytorów w rodzaju Rileya czy La Monte Younga nie jest jakąś wyimaginowaną fikcją krytyków i komentatorów. Jak wielokrotnie podkreślał sam Riley, modalny charakter jego utworów odwołuje się do duchowej muzyki Indii. Muzyki, która przestaje spełniać czysto rozrywkową funkcję, stając się wehikułem głębokiego mistycyzmu. Budowa przestaje być tym samym sztywnym szkieletem kompozycji, rozpływając się w studiach nad naturą tonu. Brzmi to tak, jakby mikroskopijny wycinek jazzowej improwizacji został rozciągnięty w nieskończoność i posplatany z innymi bliźniaczymi wątkami w całość przypominającą perski dywan. Riley, który jest w Polsce wciąż twórcą mniej znanym od innych (czasami nadmiernie eksploatowanych) reprezentantów współczesnego minimalizmu, z pewnością zasługuje na dokładne przestudiowanie.