Nie wiem czy autor kogoś parodiuje, a jeśli tak, to kogo. Być może samego siebie. Słuchając strony B miałem wrazenie, że to muzyka z jakiejś kreskówki. Z kolei strona A to całkiem przyzwoity, zimny funk z pościelowymi glisandami na basie i minimalistycznie wykorzystanym automatem perkusyjnym. Poza tym Reimann ma chyba słabość do brzmienia zabawkowych organów elektrycznych. Wszystko to tworzy dziwną, niebanalnie-banalną mieszankę, która sprawia, że nie wiem co mógłbym jeszcze o Cheap & Free napisać.