Fantastyczna płyta grupy Gastr Del Sol z 1998 roku wreszcie doczekała się polskiego wydania za sprawą poznańskiego Sound Improvement. To bodajże najbardziej przystępna, wypełniona cieszącymi ucho elementami melodycznymi, produkcja Davida Grubbsa i Jima O'Rourke'a, jaka powstała pod sztandarem Gastr De Sol.

"Camofleur" był dla Gastr Del Sol krokiem w kierunku swoiście pojmowanej tradycji muzyki amerykańskiej tworzonej przez pionierów pop i folku (Van Dyke Parks, Scott Parker, Beach Boys). Radosne spiętrzenia rytmiczne "Black Horse" przywodzą jednak na myśl głębsze pokłady historii muzyki współczesnej; sięgając do idiomatycznych puzzli dźwiękowych brytyjskiej sceny kanterberyjskiej i surowej folkowej awangardy Johna Faheya, muzycy z Gastr Del Sol wkraczają w ponadczasową przestrzeń nad-istnienia. Grubbs i O'Rourke nie są osamotnieni w swych monumentalnych poszukiwaniach. "Camofleur" został nagrany z towarzyszeniem całej śmietanki muzyków amerykańskich i europejskich. Na czterech utworach pojawia się gościnnie Markus Popp, enigmatyczny wunderkind znany ze swoich dekonstrukcyjnych poszukiwań w ramach projektu Oval.

Obecność Poppa jest wyraźnie słyszalna w przesuniętych na drugi plan elektronicznych pomrukach, sykach i owadzich szelestach. Niemniej istotna wydaje się obecność post-jazzowca Roba Mazurka i klarnecisty Kena Vandermarka, czy perkusyjne kaskady w wykonaniu Johna Mc Entire (Tortoise). Zadziwiająca mieszanina pięknych, przepojonych autentyczną nostalgią melodii, poetyckie teksty, oszałamiające bogactwo strukturalne...Czego można wymagać więcej po muzyce, która jednocześnie skłania do refleksji i nie wypędza z pokoju estetycznych konserwatystów? Tej płycie niczego nie brakuje poza ciągiem dalszym, bowiem jest to ostatnie znane mi wspólne przedsięwzięcie Gastr Del Sol. Proszę jednak nie wpadać w rozpacz - wszyscy z muzyków, których mamy tu okazję usłyszeć, są wciąż niezwykle aktywni. I oby nie stracili swojego impetu przed siedemdziesiątką.