Na płytę FONN powinni zwrócić uwagę wszyscy, którzy poszukują muzyki łączącej elementy tradycji i eksperymentu; ta długa i zróżnicowana sesja zawiera wiele wyraźnych punktów odniesienia i zapożyczeń stylistycznych. Konsekwentne i nowatorskie zarazem wykorzystanie tradycyjnego instrumentarium przywodzi na myśl linię TORTOISE i brytyjskiej pogarażowej muzyki improwizacyjnej. Pływające gitarowe crescenda i swobodnie rozkręcające się formy są tu nie tylko plamami dźwiękowymi, lecz przede wszystkimi niezbędnymi elementami konstrukcji. FONN bardzo umiejętnie korzysta z osiągnięć klasyków, zestawiając soczyste kawały post-rockowej motoryki z nonszalanckimi akordami w stylu VU ("Blost"). Co najważniejsze, elektroniki używa się tu bardzo czujnie i umiejętnie, osiągając chwilami efekt pulsującego avant-dance rock (rozmowy krasnali i zapętlone bełkoty na "Voices"), a czasami zbliżając się do SCANNERopodobnych audycji. Ogólnie - bardzo poczciwa, sympatyczna płyta bez większych rewolucji. Panów z FONN stać na wiele i warto o nich pamiętać.