Ta krótka, niespełna 20-minutowa płytka jest efektem współpracy nieodżałowanego Bryna Jonesa z młodym londyńczykiem Stevenem Wilsonem. Jak wspomina Wilson, Bryn Jones traktował każdy nadesłany materiał dźwiękowy jako formę przejściową, która może zostać w dowolnej chwili "ulepszona" i poddana radykalnej metamorfozie.

Materiał wydany przez zasłużoną dla propagowania życiowego dzieła Jonesa wytwórnię Soleilmoon to resztki pozostałe z pocztowej wymiany taśm DAT pomiędzy dwoma muzykami. Pierwszych siedem wspólnych kompozycji ukazało się już na jednej z wcześniejszych płyt, a "Bass Communion Vs. Muslimgauze" to dwa ostatnie dowody współpracy pomiędzy - było nie było - Mistrzem i uczniem. Z dwóch zamieszczonych na płycie utworów poleciłbym raczej ten drugi, mniej dosłowny i bardziej abstrakcyjny. Stransowane bębny świata Islamu, będące czymś w rodzaju nieodłącznej wizytówki Jonesa, pojawiają się tu niejako w prześwitach pomiędzy błądzącymi warstwami dźwiękowej otuliny. Obłąkane, rdzewiejące odgłosy wesołego miasteczka i echa pustynnej karawany prowadzą ze sobą nierozstrzygniętą walkę o dominację na słyszalnym planie kompozycji.

Niestety, pierwszy utwór wypada jakby gorzej - być może, powodem jest dosyć mocno osadzona w estetyce klubowej struktura perkusyjna. Trochę brzmi to jak fragmenty "The Snow" Coila, ale tylko trochę. Po projekcie, w którym brał udział Bryn Jones, należałoby się chyba spodziewać czegoś więcej niż eterycznych teł przebijających się przez uporczywe bum bum bum...Szkoda, że Wilson jako ostateczny edytor materiału zdecydował się na zastosowanie na płycie zasady "raz skocznie, raz żałobnie". Mając na uwadze wysoki standard wyznaczany przez kolejne ujawnienia Muslimgauze, płyta nie jest czymś zaskakującym. Jako materiał archiwalny i kolejna pozycja w monstrualnym (i - paradoksalnie - wciąż rosnącym) katalogu Muslimgauze, "Bass Communion Vs. Muslimgauze" bezwzględnie zasługuje na uwagę.