Akira Kurosawa, japoński reżyser znany m.in. z wizjonerskiej adaptacji "Makbeta" Szekspira, stwierdził kiedyś, że śpiący człowiek jest geniuszem. Stwierdzenie to może się wydawać nieco ryzykowne w dobie rozrywki interaktywnej, a jednak zawiera ono więcej prawdy niż moglibyśmy przypuszczać. Pośród licznych teorii naukowych usiłujących racjonalnie wytłumaczyć fenomen snu, trudno znaleźć jednoznaczną i zadowalającą definicję tego zjawiska. Co gorsza, poszczególne szkoły psychologii i psychoanalizy nie ustają w sporach na temat interpretacji marzeń sennych i funkcji śnienia. Zwolennicy doktryny Freuda widzą w nich projekcje popędów i prymitywnych biologicznych instynktów, natomiast uczniowie Junga odcyfrowują sny jako obrazy sięgające prehistorii świadomości ludzkiej.
Współczesne badania snu skupiają się przede wszystkim na reakcjach fizycznych śpiącego ciała, które mogą zostać zarejestrowane przy użyciu urządzeń pomiarowych. Chodzi tu przede wszystkim o zmiany pozycji ciała w trakcie snu, puls, cykle oddechowe oraz częstotliwości fal mózgowych (zapisywane przy użyciu elektroencefalografu). Okazuje się bowiem, że podczas dnia aktywność naszego mózgu jest zdominowana przez szybkie fale alfa, zaś mózg śpiącego człowieka generuje głównie wolniejsze fale delta o wysokiej amplitudzie. Zmiany rytmów, układające się w ciągu nocy w kilka regularnych cykli, wciąż stanowią niewyjaśnioną zagadkę.