"Wystawa Malarstwa" Rafała Ewertowskiego wzbudziła niezdrowe emocje już na etapie przygotowań, co doprowadziło do oficjalnego zakazu jej otwarcia.
To, że teraz tutaj jesteśmy i możemy ją obejrzeć jest inicjatywą zainteresowanych bezpośrednio osób i w najlepszym razie odbywa się za "przyzwoleniem" władz NCK-u, co wzbudza ewidentny niesmak, szczególnie w kontekście działań tej instytucji mającej przecież na celu rozwój i promocję gdańskiej sztuki.
Odwieczny argument strażników moralnego porządku "to nie sztuka tylko pornografia" po raz kolejny nie dopuszcza do rozważań na temat samych obrazów, tego czy są one w ogóle istotne dla sztuki i czy ta wystawa ma sens nie tylko jako społeczna prowowacja (że ciągle można tym fiutem i cipą prowokować to aż zadziwiające).
   Odebranie artyście ostatecznej decyzji co pokazać, gdzie i czy w ogóle, sprowadza całe wydarzenie do bezpłodnych dywagacji na temat granic pomiędzy sztuką erotyczną i pornografią, smakiem i niesmakiem, pięknem i ohydą.

"Gdyby drzwi percepcji zostaly otwarte
wszystko objawiłoby się człowiekowi takie jakie jest...
ale człowiek jest zamknięty, póki widzi wszystko przez wąskie ramy własnego świata."

   Legendarne "drzwi percepcji" ciągle są zatrzaśnięte i tak oczywiste sprawy jak to, że "wszyscy mamy chuje i pizdy" oraz związane z tymi narządami wyobrażenia i fantazje powodują strach i dezorientację.
Sprawy komplikują się gdy ludzie mają do czynienia nie tylko z posklejanymi gazetkami, pornolem na widełkach czy ociekającym spermą ekranem monitora, ale wzwiedzione penisy i sromowe wargi widzą w galerii sztuki na wystawie malarskiej. Zagubienie wynika prawdopodobnie z faktu, że te pomyślane i nie pomyślane wyobrażenia zostają przedstawione "w pełnym świetle" i mają być (jako usankcjonowane przez upublicznienie w galerii) przykładem współczesnego malarstwa i "norm estetycznych" świata sztuki.    Szansa na zaistnienie w świadomości odbiorców została Ewertowskiemu odebrana już jednak ze względu na sam przedmiot jego obrazów: seks wśród ludzi. Parafrazy płócien van Eycka i Rembrandta przedstawiają to co może się dziać "poza" widzianą na oryginałach sytuacją, stanowią jeden z jej alternatywnych wymiarów.
   Drastyczna utrata poczucia humoru i zdrowego rozsądku w kontakcie ze współczesną wersją "Małżeństwa Arnolfinich" czy "Lekcją anatomii doktora Tulpa" pędzla Rafała Ewertowskiego jest smutnym przykładem zapchania kanałów mentalnych i lęku przed rzeczywistością własnych organów.

12.03.99

Dr A. Kudlatz
Specjalista ds. nerwic psychofizyczno-estetycznych
CUKT